ELSEN Jeroen - Pays-Bas
140 x 200 cm.
© Ieva Epneure
1979, Sittard
Vit et travaille à Bruxelles
Etudes:
Academy of Fine Arts and Design, Maastricht
Présentation de l'artiste
Aujourd’hui, le monde est plus petit que jamais. Ce qui rend mon monde plus grand en tant qu’artiste. J’ai accès à des événements du monde entier et je tombe sur des choses dont je n’aurais jamais rêvé. À cause de cela, je crois que je ne dois pas me limiter à que je vois autour de moi, mais plutôt me servir de ce rétrécissement du monde pour m’interroger sur des choses qui ne font pas partie de mon monde. J’aime l’ambivalence de ne pas savoir exactement quelle est ma position dans une oeuvre. Réfléchir à des situations dans lesquelles je ne me trouverai peut-être jamais. Je peux aimer ou détester, être intrigué ou consterné à la fois. Sur le même plan pictural.
En un sens, cette démarche est assez proche de celle des peintres de genre du 17ème siècle, par exemple, lorsqu’ils peignaient des scènes qu’eux-mêmes, en tant que citoyens pieux et respectueux de la loi, n’auraient peut-être pas cautionné, afin d’exprimer un message moraliste. Ou encore les peintres de scènes mythologiques, qui représentaient des scènes d’une autre époque et empruntaient une morale révolue depuis plusieurs siècles pour se l’approprier. La différence principale, c’est que la raison pour laquelle ils peignaient ces images était toujours claire pour eux. Mais ce sens a été perdu et son symbolisme oublié. Je dois donc me débrouiller tout seul pour distinguer le bien du mal. On pourrait dire que ma peinture est une façon de découvrir où j’en suis. De trouver un mysticisme privé, introspectif, pour remplacer ces images collectives depuis longtemps perdues.
De wereld is kleiner dan ooit. Dat maakt mijn wereld, als kunstenaar, groter. Ik heb toegang tot evenementen van over de hele wereld en ik kom zo in aanraking met dingen die ik niet had durven dromen. Daarom denk ik dat ik mezelf niet moet beperken tot de dingen die ik om me heen zie, maar dit krimpen van de wereld als een kans moet zien vragen te stellen over dingen die geen deel uitmaken van mijn eigen wereld. Ik hou van de ambivalentie niet precies te weten waar ik sta in een werk. Na te denken over situaties die ik misschien nooit mee zal maken. Ik kan het omarmen of verachten, er geïntrigeerd of ontzet door zijn, allemaal op hetzelfde moment. In een beeld.
In zekere zin staat dit dicht bij, bijvoorbeeld, de 17e eeuwse genre schilders, die situaties schilderden waar ze zelf als brave burgers misschien niet achter stonden, om zo een moralistische boodschap uit te dragen. Of de schilders van mythologische afbeeldingen. Die verhalen verbeelden uit een andere tijd, het moraal leenden van eeuwen geleden. Het verschil is dat voor hen de reden voor het schilderen van deze beelden altijd duidelijk was. Maar, de betekenis is verloren gegaan en de symboliek vergeten. Dus is het aan mijzelf, goed van kwaad te scheiden. En ga ik opzoek naar een eigen introspectief mysticisme om de plaats in te nemen van de verloren collectieve beelden. Je kan zeggen dat mijn schilderen een manier is om erachter te komen waar ik sta.



