ELSEN Jeroen - The Netherlands

Avalon Beach

 

 

Artist presentation

 

The world is smaller than ever these days. Which makes my world, as an artist, bigger. I have access to events from all over the world and I come across things I could not have dreamed off. Because of this, I think, I should not limit myself to the things I see around me but take this shrinking of the world as an opportunity to wonder about things that are not part of my own world. I like the ambivalence of not knowing exactly where I stand in a work. To think about situations I may never be in. I can either love or hate it, be intrigued or appalled, all at the same time. In one picture plane. 

In a sense, this is very close to, for instance, 17th century genre painters, painting images they themselves as law upholding, church-going citizens may not have stood by, to project a moralistic message. Or the painters of mythological pictures. Depicting stories not at all off their time, borrowing the moral of hundreds of years ago and making it their own. The big difference is that to them the reason for painting these images was always clear. But, the meaning has been lost and the symbolism forgotten. I am therefore left to my own devices to part good from bad. You can say that my painting is a way of finding out where I stand. To find a private introspective mysticism to replace those long lost collective images.

 

 

 

 

 

 

 

 

De wereld is kleiner dan ooit. Dat maakt mijn wereld, als kunstenaar, groter. Ik heb toegang tot evenementen van over de hele wereld en ik kom zo in aanraking met dingen die ik niet had durven dromen. Daarom denk ik dat ik mezelf niet moet beperken tot de dingen die ik om me heen zie, maar dit krimpen van de wereld als een kans moet zien vragen te stellen over dingen die geen deel uitmaken van mijn eigen wereld. Ik hou van de ambivalentie niet precies te weten waar ik sta in een werk. Na te denken over situaties die ik misschien nooit mee zal maken. Ik kan het omarmen of verachten, er geïntrigeerd of ontzet door zijn, allemaal op hetzelfde moment. In een beeld.

In zekere zin staat dit dicht bij, bijvoorbeeld, de 17e eeuwse genre schilders, die situaties schilderden waar ze zelf als brave burgers misschien niet achter stonden, om zo een moralistische boodschap uit te dragen. Of de schilders van mythologische afbeeldingen. Die verhalen verbeelden uit een andere tijd, het moraal leenden van eeuwen geleden. Het verschil is dat voor hen de reden voor het schilderen van deze beelden altijd duidelijk was. Maar, de betekenis is verloren gegaan en de symboliek vergeten. Dus is het aan mijzelf, goed van kwaad te scheiden. En ga ik opzoek naar een eigen introspectief mysticisme om de plaats in te nemen van de verloren collectieve beelden. Je kan zeggen dat mijn schilderen een manier is om erachter te komen waar ik sta.